De stille kracht achter de FKNR
Wie regelmatig bij repetities, concerten of evenementen van de FKNR is, heeft haar ongetwijfeld wel eens gezien. Vaak net buiten de schijnwerpers, maar altijd dichtbij. Korporaal 1 Ideke van Hoof is er bij beëdigingen, zorgt iedere zaterdag voor de lunch en staat bij concerten paraat met haar EHBO-tas. Ze schiet de mooiste plaatjes van het orkest in actie en is bij evenementen nooit ver weg met een flesje water, een rolletje Dextro en een vriendelijk woord. Nu zij afscheid neemt van de FKNR, vonden wij dit een mooi moment voor een uitgebreid inkijkje in haar werkzaamheden en haar tijd bij de FKNR.
Warm thuis voor de FKNR
Zo’n vier jaar geleden, nog net in coronatijd, solliciteerde Ideke bij de FKNR. Op dat moment was zij al reservist bij de Romeogroep van de Echocompagnie van 10 Infanteriebataljon Bewaken Beveiligen Korps Nationale Reserve. “Ik had nog vier jaar voor de boeg en zag twee keer de oproep voor de functie bij de FKNR. Dat viel op. Ik solliciteerde en ik werd nog aangenomen ook.” Even wennen was het wel. Hoewel Ideke ook daar reservist was en al BHV’er, was het werk bij de FKNR heel anders. “Bij 10 Infbat BB KNR is bewaken en beveiligen natuurlijk je hoofdtaak. Dat was hier niet zo. Het was wel even afkicken, maar ik groeide snel in de functie.”
Dat bleek, want inmiddels is Ideke een drijvende kracht achter de FKNR. Zij zorgt voor het warme bad waarin de muzikanten elke zaterdag binnenkomen. “Mijn hoofdtaak is de ontvangst en het eten en drinken van het orkest. Ik regel de bar en de inkoop en ben ehbo’er tijdens beëdigingen en repetities. Verder ondersteun ik van alles: hand- en spandiensten eigenlijk. De FKNR is een gemêleerde groep leuke mensen waar ik elke zaterdag om 6 uur met plezier mijn bed voor uitkom.” Ook doordeweeks is Ideke regelmatig aanwezig als ondersteuner bij uiteenlopende bijeenkomsten, waarbij zij achter de schermen zorgt dat alles soepel verloopt.
Dat Ideke met plezier op de werkvloer staat, blijkt uit alles. Ze is vaak als eerste binnen en gaat als laatste de deur uit. Is er onderweg geen rantsoen geregeld, dan is zij degene die snel nog even naar de supermarkt gaat. Voor haar draait het om klaarstaan voor anderen. “Ik vind het belangrijk dat mensen weten dat ze op me terug kunnen vallen. Of het nou om een paracetamol gaat, een praatje of gewoon een warm welkom. Ik vind het leuk als mensen lachend binnenkomen en als ze niet blij zijn, vrolijk ik ze graag op. Ik zorg dat de FKNR een warm thuis heeft.” Die instelling heeft haar meermaals een liefdevolle, schertsende vermaning van de commandant opgeleverd. “Ik hoor van hem wel eens ‘je moet ze niet zo verwennen’, maar de wereld is al zo hard. Het hoeft niet zo zakelijk, je mag ergens ook gewoon een warm welkom hebben. Dat wil ik voor de FKNR.”
Duizendpoot: van fotograaf tot chauffeur
Sinds de trip naar Zweden is Ideke ook een van de vaste fotografen van de FKNR.
“Dat is geen moeten, maar iets wat ik heerlijk vind om te doen. In Zweden mocht ik voor het eerst fotograferen. Toen ze ’s avonds de foto’s zagen, waren ze blij verrast. Vanaf dat moment ben ik vaker foto’s gaan maken bij het orkest.” De oplettende kijker heeft al regelmatig prachtige beelden van haar hand voorbij zien komen. Hoewel Ideke daar zelf bescheiden over blijft, leggen haar foto’s het orkest vast zoals het is. Van prachtige portretten tot kleine details en van overzichtsplaatjes tot bijzondere doorkijkjes: door haar lens weet ze het orkest precies te vangen.
Alsof het orkest ondersteunen en mooie plaatjes schieten nog niet genoeg is, gaat deze duizendpoot ook de weg op in naam van het orkest. “Onlangs heb ik mijn groot rijbewijs gehaald, dat was echt een cadeautje. Ik rij nu ook voor andere korpsen, en dat vind ik geweldig.” Welke taak er precies op de rol staat, maakt eigenlijk niet uit. “Ik heb het altijd naar mijn zin. Ik hou van de afwisseling: je staat telkens voor nieuwe dingen, komt op verschillende plekken en ontmoet altijd leuke mensen. Je mag overal achter de schermen kijken en maakt kennis met veel nieuwe gezichten.”
Afscheid en toekomst
Binnenkort nemen we afscheid van Ideke. Bij Defensie is het gebruikelijk dat je rond je 62e met pensioen gaat. Dat is bij het KNR niet anders. Ideke tekende nog een jaar bij, maar ook dat loopt bijna af. Dat valt haar zwaar. “Zolang je nog bij defensie werkt, ‘ben je er nog van’. Maar de maatschappij verandert, en straks, als er stront aan de knikker is, ben ik er niet meer van. Als reservist en medewerker van defensie wil ik een bijdrage blijven leveren aan Nederland en aan de maatschappij. Dat vind ik belangrijk. Ik zou het liefste blijven; ik ga het echt missen en vind het jammer dat het niet verder kan.”
En wat wenst ze het orkest toe? “Ik wil vooral dat het orkest nog heel veel lang heel veel mooie en leuke concerten en shows mag geven. Misschien kan ik af en toe nog iets betekenen voor de promokar, of een chauffeur- of fotografieklusje. Ze mogen me altijd bellen.” Ze voegt er met een glimlach aan toe: “Ik hoop dat iedereen er voor elkaar blijft zijn… maar dat doen jullie gelukkig ook al.”
Met haar warme persoonlijkheid, zorgzaamheid en oog voor detail heeft Ideke op haar eigen manier bijgedragen aan talloze momenten binnen de FKNR. We willen haar bedanken voor alles wat zij voor het orkest heeft gedaan en wensen haar alle goeds voor wat hierna komt.